Zoekende met gedachten

Soms kan je zo erg zoekende zijn naar wat nou wijsheid is, dat je er spontaan hoofdpijn van krijgt. Tenminste ik dan. Ik blijf dan malen in mijn hoofd, meerdere keren op een dag. Wat ik nu met die persoon of situatie aanmoet.

Ik denk graag. Over alles. Soms iets te veel en wanneer dat is stagneert het bij mij. Het geeft dan vanzelf aan, laat t maar even voor wat het is. Geef het even de ruimte. Het antwoord komt van zelf wel.

En dit klopt. Wanneer ik te veel en te lang moet nadenken, wat ik nu met een persoon of een situatie moet, is het simpelweg gewoon nog niet de tijd voor dit antwoord. En even later word ik geholpen doordat het antwoord gewoon naar me toe word geworpen, waardoor het in een klap duidelijk is!

De momenten waarop ik zit te peinzen over wat ik nu moet doen, is irritant en op een gegeven moment zonde van me tijd. Dat weet ik, maar soms kan je er onbewust opeens in verstrikt raken. Soms heb ik het dan opeens door en kan ik het los laten, soms niet.

Het moment wanneer iets duidelijk is, wanneer ik het antwoord krijg of wanneer ik erachter kom dat ik te veel verstrikt zit in het afvragen en het dan dus kan los laten voelt heerlijk, bevrijdend en alsof je een klein stukje van je leven kan afvinken. Alsof je in een computer game zit en door bent naar het volgende level.

Al van kleins af aan had ik al allerlei hersenspinsels en het meest over het ontstaan van het leven. Hoe ontstond de aarde, hoe ontstonden dieren, hoe kan er vanuit niets iets ontstaan, wat betekend oneindig, kan het heelal ook echt oneindig zijn. Allemaal hersenspinsels waar ik met regelmaat spontaan hoofdpijn van kreeg en het dan maar van ellende naast me neer legde.

Maar ik hield (nog steeds) ook van luchtigheid, de droomwereld, gewoon zijn, gewoon doen, speels, dansend en fladderend door het leven gaan. Twee tegenpolen die regelmatig een gevecht aan gaan wie het voortouw neemt, wie de leiding mag nemen.

Er zijn fases in mijn leven dat ik meer denk of twijfel over van alles. Dan loopt het ook gelijk een stuk minder lekker. Er is een tijd geweest dat ik weinig nadacht over alles. Leven ging toen ook een stuk sneller en soms met minder goede keuzes (achteraf). Ik Denk dat ik nog zoekende ben naar een mooie middenweg. En Denk dat dit ook altijd wel zo zal blijven. Telkens weer een balans vinden tussen denken en gewoon zijn.